Een dag als alle andere, om 7 uur ging de wekker en het programma was weer vol, ware het niet dat dit de laatste dag van de studiereis was! Na drie drukke weken, waarin bijna iedereen een goed paar wallen heeft gekweekt, verlangt volgens ons iedereen wel naar de nareis.

Op het moment van schrijven hebben we een kleine pauze om onze tas in te pakken, voor we aan het laatste diner gaan beginnen. De dresscode was als volgt: “Niet te pauper”. Spannend! Voor we weten wat de avond te bieden heeft nog een samenvatting van de dag.

Niemand was vandaag veilig voor de camera. De laatste dag wordt wel eens de dag genoemd die iedereen onthoudt en om hier zeker van zijn draaide de camera de hele dag. Samen met een aantal enthousiaste reporters hebben ze de meeste deelnemers (en een paar Japanners) onderworpen aan een waar vragenvuur. Nog voor we bij Kyoto University aank­­­­wamen probeerde iedereen de camera al te ontduiken.

Kyoto University heeft ook zijn best gedaan om het tot een onvergetelijke dag te maken, en dit is goed gelukt! Het was een van de meest rommelige bezoeken tot nu toe (en dan bedoelen we niet van onze kant!) De werkplekken waren vies en een enorme zooi. Bij de rondleidingen op de afdelingen kregen we het idee dat de studenten niet wisten van ons bezoek, de uitleg over hun recente onderzoek was schraal. Misschien was het beter geweest als de studenten zich konden voorbereiden en een beetje Engels geoefend hadden. Onze concentratie is tijdens de gehele reis exponentieel afgenomen en Mark maakte een mooie opmerking: “Op een gegeven moment heb je het concept bedrijfsbezoeken wel doorleefd…” Wel hebben we onze laatste groepsfoto hier gemaakt! *snif*

Gelukkig was ons tweede bedrijfsbezoek een stuk beter geregeld. Het was duidelijk dat Shimadzu wist hoe je met potentiele klanten of werknemers om moet gaan. De organisatie was een stuk strakker, maar jammer genoeg dachten ze ook hier dat Nederlanders wel van een kleine 26 graden celcius houden. (Misschien dachten ze dat we in t-shirt en zwembroek zouden komen?) De rondleiding door de showroom van analyse apparatuur (niet het interessantste onderdeel van het bedrijf helaas) werd een zoektocht naar de koele lucht uit de airco in het plafond.

Op de terugweg moesten we nog een keer overstappen met de metro. Zoals gewoonlijk kwam de metro al aanrijden toen de helft van de groep nog op de trap naar het perron stond. Tot overmaat van ramp zat de trein bomvol. Na een noodzakelijk klein duwtje van een van onze kleine jongens, wat een paar extra platte Japanners tot gevolg had, en een sterke meid, die het bij een golvende beweging hield, zaten we dan toch met zijn allen in de metro.

Omdat we na het eten zeer waarschijnlijk geen tijd meer hebben om dit verslag aan te vullen willen we graag een voorspelling doen:

Na een super luxe en chique diner, waar het ongeoorloofd was om iets van je stokjes te laten vallen en waar we na de nodige biertjes of cocktails “vriendelijk verzocht werden om de zaal te verlaten”, belanden we tussen de lokale celebrities. (Helaas… onherkenbaar)

Om half 5 gaan de eerste wekkers weer, zodat de nog halfdronken Thailand gangers richting Tokyo kunnen om vanuit daar naar de zon te vliegen. De achterblijvers mogen gelukkig nog iets langer blijven liggen, om 10 uur hoeven we er pas uit!

Een laatste groet van de hele groep!

Weer een dag in het leven van 30 Japan reizigers. Het is alweer de één-na-laatste-dag van de studiereis! Vandaag stond er een actieve dag op het programma, we gingen fietsen in Kyoto. Daarna stond er een sake-proeverij op het programma. Voor een aantal mensen onder ons was het redelijk vroeg en scheen het zonnetje al te fel. Dit had te maken met het nachtleven van deze personen, die zich aangenaam vermaakt hebben in club “Wardo” (zo spreken Japanners World uit), zoals ook blijkt uit het dagverslag van gisteren.

Bij de fietsenverhuur aangekomen, kregen we eerste een korte introductie over hoe we de fietsen moesten gebruiken, als echte hollanders was dit natuurlijk geen nieuws. Er werd wel wat angst voor gladde putdenksels ingepraat door onze begeleiders met verhalen over mensen die vorige week nog zijn uitgegeleden over de mooie Japanse putdeksels, waar onze penningmeester geregeld foto’s van neemt! Er volgde een mooie route langs de Higashi-Honganji tempel (het grootste houten gebouw ter wereld). Daarna gingen we door verschillende flowerarea’s. Dit zijn entertainmentwijken. In deze wijken lopen de Geiko’s (een ‘netter’ woord voor Geisha’s) en de Mai ko’s (Geisha’s in opleiding) rond en zijn er ook Maiko scholen te vinden. Hierna volgde het Imperial Palace, waar vroeger, toen Kyoto nog de hoofdstad van Japan was, de keizer woonde. Dit Imperial Palace staat in de Imperial Palace garden, dit is een ontzettend groot park, waar we heerlijk hebben genoten van het zonnige herfstweer.  In een van de hoekjes van dit grote park stond zelfs een tuinhuisje wat diende als grootte boekenkast. Hier stonden voornamelijk kinderboeken in over het bos en over planten, zodat kinderen samen met hun ouders in het bos kunnen lezen (weer een van de vele voorbeelden van dingen die in Nederland nooit zouden kunnen bestaan). Onder de gekleurde bomen hebben we heerlijk op de grasveldjes gerelaxed.

Na een paar uurtjes zelf rondfietsen in Kyoto, volgde de sake-proeverij.Toen de hoofdstad verhuisde naar Tokyo, moest ook de keizer mee verhuizen, wat ook zorgde voor een grote daling in de afname van Sake in de regio van Kyoto. Er waren eerst rond de 200 sakebrouwerijen in de regio Kyoto, nu zijn dit er nog maar enkele. Tegenwoordig in heel Japan zijn er rond de 1800 sakebrouwerijen. In de sakebrouwerij kregen we eerst een rondleiding over hoe de brouwerij opgebouwd was, daarna werden we ingewijd in het brouwproces. Het grote geheim was het superzachte water uit de waterbron in de binnentuin. Tot slot volgde de sakeproeverij, waarbij we drie verschillende soorten sake kregen, elk met een ander alcoholpercentage en een andere hoeveelheid pure rijst. Dit wil zeggen, dat bij de goede sake, er meer van de schil van de rijstkorrel is weggehaald. Na deze alcholische versnaperingen werden we uitgezwaaid en bedankt voor ons bezoek, tevens werd ons op het hart gedrukt goed uit te kijken met fietsen nu we toch wat gedronken hadden……

Morgen is het helaas alweer de laatste dag van de studiereis. Je zou denken, we nemen het er ’s avonds nog even goed van, maar de vermoeidheid begint toch wel goed toe te slaan (zelfs bij de sterkere onder ons).

Voor vandaag houden we het weer voor gezien, we gaan van een goede nachtrust genieten, zodat we de laatste dag nog even kunnen vlammen.

Nadat we onze eerste nacht in dit laatste hostel hadden ‘overleefd’ kregen we een verrassingsontbijt bestaande uit een pakje sinaasappelsap en een broodje met een wel heel erg vette vulling. Volgens sommigen lekker, volgens anderen verschrikkelijk. Ook het laatste onderdeel; de banaan werd door sommigen minder gewaardeerd, vanwege het hypothetisch verstoppende effect.

Maar goed, op zich was het origineler dan droge toast met jam.

Het eerste deel van de dag had een culturele invulling, ’s middags stond een bezoek aan ATR (Advanced Telecommunications Research Institute International) op het programma.

Na een redelijk lange wandeling, in pak en de meesten op nette schoenen, belandden wij bij de Fushimi Inari Shrine (een Shrine is voor ons inmiddels een volledig normaal synoniem voor ‘Shinto-tempel’). Hier is een groepsfoto gemaakt met de vlag van het Universiteitsfonds; eerst door een Japanner, maar uiteindelijk bleek dat het nodig was om onze eigen Italiaan in te zetten als fotograaf. Het schijnt dat er nu een fatsoenlijke foto is, met ook nog een Tori (zo’n soort hekwerk, dag voor een tempel staat, zie ook het logo van deze studiereis) op de achtergrond.

Achter de tempel kan je wandelen onder lange rijen van duizenden tori’s door, en nog veel, kleinere, tempeltjes bekijken; goed voor veel leuke foto’s, en met het mooie weer een zeer relaxte activiteit. Op weg naar de metro kwamen we nog langs allemaal leuke winkeltjes (waaronder een speciaal chopsticks-winkeltje) en zijn er nog de nodige souvenirtjes aangeschaft.

Na een metro- en busreisje naar ATR hebben we daar een heerlijke lunch verorberd. Hiervoor hadden we al twee weken geleden onze voorkeur moeten doorgeven (type noodles en soort vis), en aangezien we toen nog niet precies wisten wat lekker was, en waren de meesten al vergeten wat ze hadden besteld. Dus was ook wat hier opgediend werd voor de meesten een verrassing.

Het programma bij ATR bestond verder uit zes korte presentaties over uiteenlopende onderwerpen en het bekijken van een robot in de pauze.

Het meest opvallend was een presentatie van een onderzoek van een vliegfan naar het effect van het kijken vanuit verschillend perspectief op de prestaties bij het afleggen van een soort virtueel parcours (zoals bij de Red Bull airrace), welke hersendelen hierbij een rol spelen, en het verschil hiertussen. Er kwamen nog een aantal onderzoeken met een hoog ‘Discovery-niveau’ voorbij, maar er waren ook een aantal wat fundamentelere.

In de avond werd de befaamde A-bar bezocht. Hier hadden we mooie verhalen over gehoord; zowel door de ‘Lonely Planet’ als door mensen van een vorige studiereis werd deze bar geadviseerd. Wij besloten dat het handig was om hier ook te eten, maar dat was achteraf een foutje. Hoewel bij de reservering werd aangegeven dat het geen probleem was als we met zijn dertigen aankwamen, bleek er veel te weinig eten in huis te zijn, en was na een rondje ook al het ‘gewone’ bier op. Daarom werd het eten, en ook het feesten later, elders voortgezet.

Na een korte stop bij de Mc Donalds gingen de ‘die hards’  op zoek naar de final destination van deze dag. We werden gelokt door een neger met een enorme neuspiercing, die naar zijn weten de grootste disco van Kyoto bezat. Zijn overtuigende argumenten waren voldoende om de gehele overblijvende groep binnen te halen. Vanaf het moment dat de dansvloer in zicht kwam voor de naar bier snakkende studenten en docenten (Jaah, Stefano en Hermie waren van de partij) was het 1 groot feest. Eerst hadden we de dansvloer nog voor ons zelf waardoor Stefano’s dancemoves optimaal tot uiting kwamen. Al snel kwamen echter de afwachtende Jappaners, geïnspireerd door de Hollandse gezelligheid ons van alle kanten vergezellen en werden de contacten gemaakt. Westerste dansstijlen werden uitgewisseld met Japanse, met veel zwoele danspasjes en een hoop lol als resultaat. De Japanners kunnen zeker lohsgehen!  Al met al was het weer een top dag! Tot zover Wietske en Stan, Daido Shoi, Kyoto.

Het begon allemaal heel vroeg met een vet ontbijt in de kelder van ons ‘zwembad’ hotel. De toast was weer aanwezig maar ook melk met cornflakes en fruit (eindelijk vezels!!!). Om het nog luxer te maken werden we met de taxi naar het station van Hiroshima gebracht. Vandaag was de grote Shinkansen-dag met maarliefst drie geplande ritjes. De eerste Shinkansen vertrok om 8.15 in de richting van Okayama. Tot zover ging het goed.

Op het station was het even zoeken maar we vonden twee beeldschone Japanse vrouwen die ons gingen rondleiden bij Nakashima Medical. Met de bus werden we naar dit bedrijf gebracht dat zich van oudsher bezig houdt met de productie van metersgrote scheepsschroeven. De precisie die komt kijken bij het produceren van een scheepsschroef is ook belangrijk voor het produceren van andere producten die veel precisie vereisen zoals kunstgewrichten. Onder het motto ‘We go beyond’, ‘High quality, high performance’ en ‘For the future of mankind and society’ gaat men hier te werk. De propeller groep is nog altijd hun ‘core business’ maar daarnaast maken ze ook alle soorten kunstmatige gewrichten. We kregen een interactieve rondleiding door de fabriek en met behulp van blitse audiodevices kwam de stem van de rondleidster bij iedereen luid en duidelijk door. Natuurlijk was het daarna tijd voor de gesponsorde lunch, altijd weer een verrassing. De schattige leidstertjes leiden ons naar een heuse Udon-toko. Voor onze nieuwsgierige neusjes werden de dikke pasta slierten (udon) gedraaid, gekookt en opgediend met een gefrituurd ‘stekelvarken’ (groenten).

Na het lunchen was het weer tijd voor een beetje cultuur. Daarvoor moesten we wel eerst met de trein, en hier ging het een beetje mis. Vol vertrouwen stappen we in de Shinkansen met volgens ons de bestemming Himeji. Helaas na ongeveer een minuut kwamen we erachter dat deze superexpres niet zou stoppen op Himeji. Er zat niks anders op dan om op het eerst volgende station, 200 km verderop, uit te stappen. Want als je eenmaal in de verkeerde Shinkansen zit ga je ook heel snel, heel ver de verkeerde kant op. In Kobe misten we tot overmaat van ramp de eerst volgende trein dus was er tijd voor koffie en bier. Veertig minuten later reden we het zelfde tracé weer terug maar nu stapten we wel uit op Himeji om naar het wereldberoemde Witte Reiger Kasteel te gaan. Door onze detour was de tijd redelijk schaars en moesten we rennend de trappen van het kasteel op. Gelukkig hadden de Japanners hier rekening mee gehouden en waren ze schaars met informatiebordjes en andere interessante eenheden. Van de buitenkant zag het er echt wel leuk uit. Om het kasteel lag wel een hele mooie Japanse tuin die extra mooi was door de herfsttinten, maar toch wat van zijn aantrekkelijkheid verloor door de regen. In Himeji hebben we nog wat gegeten om vervolgens af te sluiten met onze vierde en laatste Shinkansenrit van de dag naar Kyoto.

Ook in Kyoto regende het dus gewapend met (kapotte) 100-yen paraplu’s liepen we naar het Sparkling Dolphins hostel. Dit hostel had niets met dolphins te maken en was niet sparkling.  Binnen in het hostel schreeuwden en plethora aan bordjes ons toe dat we vooral niets mogen doen dat de samoerai achter de balie niet zint.  Ook in de ruimtelijke zin ontbrak er het een en ander. Tien dames in op een oppervlakte van 6 m2 lijkt op een slaapkamer maar is in werkelijkheid een kippenhok. Met opgetrokken knieën en bagage in het bed werd het toch wat een onrustige nacht.

Tok tok tot morgen! Jan en Lisanne