Het was vroeg vanochtend, om 06.00 uur (GMT+9) ging het wekkertje van de de dagco’s. De dag begon dan ook met een dansje over alle verdiepingen om alle deelnemers te wekken met onze speciale wekservice. Helaas konden we door alle wallen onder de ogen niet onderscheiden wie er wakker was en wie niet. Het was belangrijk om op tijd te komen, omdat wij onze Shinkansen, alias der Kugelzug, moesten halen. Met deze trein gingen we via Hamamatsu naar Osaka, dit was 567 km en de nettoreistijd bedroeg drie uur, doch duurde de dag etwas langer.

Bij Hamamatsu University konden we genieten van verschillende presentaties over verscheidene fotonisch gerelateerde onderwerpen. Tevens was er een puike lunch (lees Japanse lunchbox nr. 13) geregeld, welke we onder begeleiding van ietwat verlegen, maar toch schattige en zeer gewaardeerde Japanse collegae konden verorberen.

Gait, onze reiscoordinator, houdt van bloemen, vandaar dat er ook een bezoek aan een zeer elegante mozaituin gepland stond. Alhoewel er een hoog bloemencorsogehalte hing in deze Japanse evenknie van de Keukenhof, werden de studenten enthousiast van het stralende weer en de oogverblindende bloemencomposities. Dat Japanners gastvrij zijn werd ons al eerder bekend, maar hier zagen we nog eens de overtreffende trap. Nietsvermoedende voorbijgangers werden aangeklampt door de groenbejasde volunteer met vragen: “Are you lost? I will show you the way!” waarvan uit foetsoen eigenlijk geen gebruik van gemaakt kon worden.

Voor de deelnemers die niet voor cultuur in de wieg waren gelegd en liever de oermens in zichzelf naar boven wilden brengen, was er eveneens de mogelijkheid om zich te vertoochen naar de nabijgelegen dierentuin. Het leek hier op Artis in de seventies, kleine kooien, maar wel mooi aapjes kijken.

Onze Japanse buschauffeur, met een echte Japanse  arbeidsanschauung, wilde stipt 15.30 uur (GMT +9) der Reisebus aanslingeren. Dit resulteerde in een kogeltrein eerder dan gepland. We zullen nu een stukje uitweiden over de bullettrain: de Shinkansen is een netwerk van hogesnelheidslijnen in Japan, waarop de beroemde kogeltreinen rijden. In oktober 1964 werd de eerste Shinkansen in gebruik genomen tussen Tokio, Nagoya en Osaka. De Tokaido-express, zoals de treinen op deze lijn genoemd werden, reden met 200 kilometer per uur, wat later verhoogd werd naar 220 kilometer per uur. Tegenwoordig wordt er door sommige typen shinkansentreinen 300 kilometer per uur gereden.De Shinkansen staat internationaal bekend om de stiptheid waarmee de dienstregeling wordt uitgevoerd. De vertraging per jaar, per jaar?, ja, per jaar wordt gemeten in seconden, ja hier kan de NS wat van leren.

Uiteindelijk arriveerden wij moe, maar voldaan bij de Weekly Mansion. Een aantal personen werd hier in staat gesteld Japanese style te slapen. De kamerruimte is verdrievoudigd ten opzichte van het hotel in Tokyo en met een eigen keukenblok kan er eindelijk ook gevarieerd worden met ontbijt (niet alleen toast met jam).

De avondmaaltijd was typisch Japans, met een hotpot van oesters en yellow tail fish en gewone vis. Iedereen liet het zich goed smaken, alhoewel er hier en daar wel wat bedorven fishfaces werden getrokken. Bovendien was de prijs / kwaliteit verhouding ruim boven budget, gelukkig hadden wij Japan expert Wilfred van der Wiel mee. Hij kon met enkele Japanse zinnen, beleefdheden en charmes een rondje van de zaak voor ons regelen, al kunnen we de inbreng van een dronken bejaarde Japanner ook niet geheel onderschatten.

De avond werd afgesloten met een potje Shin KingSen in een locale 100 yen biergelegenheid. Betaalden we in Tokyo 700-800 yen voor een glas bier,hier gaf het ons een avond vol plezier en ja dat rijmt! De avond duurde lang en daarom verkozen we ons bedje boven het schrijven van een dagverslag, onze welgemeende excuses hiervoor.

Last but not least: we zijn zo blij, want Malou is erbij