Op het moment van schrijven hebben we een kleine pauze om onze tas in te pakken, voor we aan het laatste diner gaan beginnen. De dresscode was als volgt: “Niet te pauper”. Spannend! Voor we weten wat de avond te bieden heeft nog een samenvatting van de dag.

Niemand was vandaag veilig voor de camera. De laatste dag wordt wel eens de dag genoemd die iedereen onthoudt en om hier zeker van zijn draaide de camera de hele dag. Samen met een aantal enthousiaste reporters hebben ze de meeste deelnemers (en een paar Japanners) onderworpen aan een waar vragenvuur. Nog voor we bij Kyoto University aank­­­­wamen probeerde iedereen de camera al te ontduiken.

Kyoto University heeft ook zijn best gedaan om het tot een onvergetelijke dag te maken, en dit is goed gelukt! Het was een van de meest rommelige bezoeken tot nu toe (en dan bedoelen we niet van onze kant!) De werkplekken waren vies en een enorme zooi. Bij de rondleidingen op de afdelingen kregen we het idee dat de studenten niet wisten van ons bezoek, de uitleg over hun recente onderzoek was schraal. Misschien was het beter geweest als de studenten zich konden voorbereiden en een beetje Engels geoefend hadden. Onze concentratie is tijdens de gehele reis exponentieel afgenomen en Mark maakte een mooie opmerking: “Op een gegeven moment heb je het concept bedrijfsbezoeken wel doorleefd…” Wel hebben we onze laatste groepsfoto hier gemaakt! *snif*

Gelukkig was ons tweede bedrijfsbezoek een stuk beter geregeld. Het was duidelijk dat Shimadzu wist hoe je met potentiele klanten of werknemers om moet gaan. De organisatie was een stuk strakker, maar jammer genoeg dachten ze ook hier dat Nederlanders wel van een kleine 26 graden celcius houden. (Misschien dachten ze dat we in t-shirt en zwembroek zouden komen?) De rondleiding door de showroom van analyse apparatuur (niet het interessantste onderdeel van het bedrijf helaas) werd een zoektocht naar de koele lucht uit de airco in het plafond.

Op de terugweg moesten we nog een keer overstappen met de metro. Zoals gewoonlijk kwam de metro al aanrijden toen de helft van de groep nog op de trap naar het perron stond. Tot overmaat van ramp zat de trein bomvol. Na een noodzakelijk klein duwtje van een van onze kleine jongens, wat een paar extra platte Japanners tot gevolg had, en een sterke meid, die het bij een golvende beweging hield, zaten we dan toch met zijn allen in de metro.

Omdat we na het eten zeer waarschijnlijk geen tijd meer hebben om dit verslag aan te vullen willen we graag een voorspelling doen:

Na een super luxe en chique diner, waar het ongeoorloofd was om iets van je stokjes te laten vallen en waar we na de nodige biertjes of cocktails “vriendelijk verzocht werden om de zaal te verlaten”, belanden we tussen de lokale celebrities. (Helaas… onherkenbaar)

Om half 5 gaan de eerste wekkers weer, zodat de nog halfdronken Thailand gangers richting Tokyo kunnen om vanuit daar naar de zon te vliegen. De achterblijvers mogen gelukkig nog iets langer blijven liggen, om 10 uur hoeven we er pas uit!

Een laatste groet van de hele groep!

Bij de fietsenverhuur aangekomen, kregen we eerste een korte introductie over hoe we de fietsen moesten gebruiken, als echte hollanders was dit natuurlijk geen nieuws. Er werd wel wat angst voor gladde putdenksels ingepraat door onze begeleiders met verhalen over mensen die vorige week nog zijn uitgegeleden over de mooie Japanse putdeksels, waar onze penningmeester geregeld foto’s van neemt! Er volgde een mooie route langs de Higashi-Honganji tempel (het grootste houten gebouw ter wereld). Daarna gingen we door verschillende flowerarea’s. Dit zijn entertainmentwijken. In deze wijken lopen de Geiko’s (een ‘netter’ woord voor Geisha’s) en de Mai ko’s (Geisha’s in opleiding) rond en zijn er ook Maiko scholen te vinden. Hierna volgde het Imperial Palace, waar vroeger, toen Kyoto nog de hoofdstad van Japan was, de keizer woonde. Dit Imperial Palace staat in de Imperial Palace garden, dit is een ontzettend groot park, waar we heerlijk hebben genoten van het zonnige herfstweer.  In een van de hoekjes van dit grote park stond zelfs een tuinhuisje wat diende als grootte boekenkast. Hier stonden voornamelijk kinderboeken in over het bos en over planten, zodat kinderen samen met hun ouders in het bos kunnen lezen (weer een van de vele voorbeelden van dingen die in Nederland nooit zouden kunnen bestaan). Onder de gekleurde bomen hebben we heerlijk op de grasveldjes gerelaxed.

Na een paar uurtjes zelf rondfietsen in Kyoto, volgde de sake-proeverij.Toen de hoofdstad verhuisde naar Tokyo, moest ook de keizer mee verhuizen, wat ook zorgde voor een grote daling in de afname van Sake in de regio van Kyoto. Er waren eerst rond de 200 sakebrouwerijen in de regio Kyoto, nu zijn dit er nog maar enkele. Tegenwoordig in heel Japan zijn er rond de 1800 sakebrouwerijen. In de sakebrouwerij kregen we eerst een rondleiding over hoe de brouwerij opgebouwd was, daarna werden we ingewijd in het brouwproces. Het grote geheim was het superzachte water uit de waterbron in de binnentuin. Tot slot volgde de sakeproeverij, waarbij we drie verschillende soorten sake kregen, elk met een ander alcoholpercentage en een andere hoeveelheid pure rijst. Dit wil zeggen, dat bij de goede sake, er meer van de schil van de rijstkorrel is weggehaald. Na deze alcholische versnaperingen werden we uitgezwaaid en bedankt voor ons bezoek, tevens werd ons op het hart gedrukt goed uit te kijken met fietsen nu we toch wat gedronken hadden……

Morgen is het helaas alweer de laatste dag van de studiereis. Je zou denken, we nemen het er ’s avonds nog even goed van, maar de vermoeidheid begint toch wel goed toe te slaan (zelfs bij de sterkere onder ons).

Voor vandaag houden we het weer voor gezien, we gaan van een goede nachtrust genieten, zodat we de laatste dag nog even kunnen vlammen.

Maar goed, op zich was het origineler dan droge toast met jam.

Het eerste deel van de dag had een culturele invulling, ’s middags stond een bezoek aan ATR (Advanced Telecommunications Research Institute International) op het programma.

Na een redelijk lange wandeling, in pak en de meesten op nette schoenen, belandden wij bij de Fushimi Inari Shrine (een Shrine is voor ons inmiddels een volledig normaal synoniem voor ‘Shinto-tempel’). Hier is een groepsfoto gemaakt met de vlag van het Universiteitsfonds; eerst door een Japanner, maar uiteindelijk bleek dat het nodig was om onze eigen Italiaan in te zetten als fotograaf. Het schijnt dat er nu een fatsoenlijke foto is, met ook nog een Tori (zo’n soort hekwerk, dag voor een tempel staat, zie ook het logo van deze studiereis) op de achtergrond.

Achter de tempel kan je wandelen onder lange rijen van duizenden tori’s door, en nog veel, kleinere, tempeltjes bekijken; goed voor veel leuke foto’s, en met het mooie weer een zeer relaxte activiteit. Op weg naar de metro kwamen we nog langs allemaal leuke winkeltjes (waaronder een speciaal chopsticks-winkeltje) en zijn er nog de nodige souvenirtjes aangeschaft.

Na een metro- en busreisje naar ATR hebben we daar een heerlijke lunch verorberd. Hiervoor hadden we al twee weken geleden onze voorkeur moeten doorgeven (type noodles en soort vis), en aangezien we toen nog niet precies wisten wat lekker was, en waren de meesten al vergeten wat ze hadden besteld. Dus was ook wat hier opgediend werd voor de meesten een verrassing.

Het programma bij ATR bestond verder uit zes korte presentaties over uiteenlopende onderwerpen en het bekijken van een robot in de pauze.

Het meest opvallend was een presentatie van een onderzoek van een vliegfan naar het effect van het kijken vanuit verschillend perspectief op de prestaties bij het afleggen van een soort virtueel parcours (zoals bij de Red Bull airrace), welke hersendelen hierbij een rol spelen, en het verschil hiertussen. Er kwamen nog een aantal onderzoeken met een hoog ‘Discovery-niveau’ voorbij, maar er waren ook een aantal wat fundamentelere.

In de avond werd de befaamde A-bar bezocht. Hier hadden we mooie verhalen over gehoord; zowel door de ‘Lonely Planet’ als door mensen van een vorige studiereis werd deze bar geadviseerd. Wij besloten dat het handig was om hier ook te eten, maar dat was achteraf een foutje. Hoewel bij de reservering werd aangegeven dat het geen probleem was als we met zijn dertigen aankwamen, bleek er veel te weinig eten in huis te zijn, en was na een rondje ook al het ‘gewone’ bier op. Daarom werd het eten, en ook het feesten later, elders voortgezet.

Na een korte stop bij de Mc Donalds gingen de ‘die hards’  op zoek naar de final destination van deze dag. We werden gelokt door een neger met een enorme neuspiercing, die naar zijn weten de grootste disco van Kyoto bezat. Zijn overtuigende argumenten waren voldoende om de gehele overblijvende groep binnen te halen. Vanaf het moment dat de dansvloer in zicht kwam voor de naar bier snakkende studenten en docenten (Jaah, Stefano en Hermie waren van de partij) was het 1 groot feest. Eerst hadden we de dansvloer nog voor ons zelf waardoor Stefano’s dancemoves optimaal tot uiting kwamen. Al snel kwamen echter de afwachtende Jappaners, geïnspireerd door de Hollandse gezelligheid ons van alle kanten vergezellen en werden de contacten gemaakt. Westerste dansstijlen werden uitgewisseld met Japanse, met veel zwoele danspasjes en een hoop lol als resultaat. De Japanners kunnen zeker lohsgehen!  Al met al was het weer een top dag! Tot zover Wietske en Stan, Daido Shoi, Kyoto.

Op het station was het even zoeken maar we vonden twee beeldschone Japanse vrouwen die ons gingen rondleiden bij Nakashima Medical. Met de bus werden we naar dit bedrijf gebracht dat zich van oudsher bezig houdt met de productie van metersgrote scheepsschroeven. De precisie die komt kijken bij het produceren van een scheepsschroef is ook belangrijk voor het produceren van andere producten die veel precisie vereisen zoals kunstgewrichten. Onder het motto ‘We go beyond’, ‘High quality, high performance’ en ‘For the future of mankind and society’ gaat men hier te werk. De propeller groep is nog altijd hun ‘core business’ maar daarnaast maken ze ook alle soorten kunstmatige gewrichten. We kregen een interactieve rondleiding door de fabriek en met behulp van blitse audiodevices kwam de stem van de rondleidster bij iedereen luid en duidelijk door. Natuurlijk was het daarna tijd voor de gesponsorde lunch, altijd weer een verrassing. De schattige leidstertjes leiden ons naar een heuse Udon-toko. Voor onze nieuwsgierige neusjes werden de dikke pasta slierten (udon) gedraaid, gekookt en opgediend met een gefrituurd ‘stekelvarken’ (groenten).

Na het lunchen was het weer tijd voor een beetje cultuur. Daarvoor moesten we wel eerst met de trein, en hier ging het een beetje mis. Vol vertrouwen stappen we in de Shinkansen met volgens ons de bestemming Himeji. Helaas na ongeveer een minuut kwamen we erachter dat deze superexpres niet zou stoppen op Himeji. Er zat niks anders op dan om op het eerst volgende station, 200 km verderop, uit te stappen. Want als je eenmaal in de verkeerde Shinkansen zit ga je ook heel snel, heel ver de verkeerde kant op. In Kobe misten we tot overmaat van ramp de eerst volgende trein dus was er tijd voor koffie en bier. Veertig minuten later reden we het zelfde tracé weer terug maar nu stapten we wel uit op Himeji om naar het wereldberoemde Witte Reiger Kasteel te gaan. Door onze detour was de tijd redelijk schaars en moesten we rennend de trappen van het kasteel op. Gelukkig hadden de Japanners hier rekening mee gehouden en waren ze schaars met informatiebordjes en andere interessante eenheden. Van de buitenkant zag het er echt wel leuk uit. Om het kasteel lag wel een hele mooie Japanse tuin die extra mooi was door de herfsttinten, maar toch wat van zijn aantrekkelijkheid verloor door de regen. In Himeji hebben we nog wat gegeten om vervolgens af te sluiten met onze vierde en laatste Shinkansenrit van de dag naar Kyoto.

Ook in Kyoto regende het dus gewapend met (kapotte) 100-yen paraplu’s liepen we naar het Sparkling Dolphins hostel. Dit hostel had niets met dolphins te maken en was niet sparkling.  Binnen in het hostel schreeuwden en plethora aan bordjes ons toe dat we vooral niets mogen doen dat de samoerai achter de balie niet zint.  Ook in de ruimtelijke zin ontbrak er het een en ander. Tien dames in op een oppervlakte van 6 m2 lijkt op een slaapkamer maar is in werkelijkheid een kippenhok. Met opgetrokken knieën en bagage in het bed werd het toch wat een onrustige nacht.

Tok tok tot morgen! Jan en Lisanne

Bij de eerste buddycheck in Nara bleek echter dat enkele mensen nog in Osaka waren, onder andere iemand die zijn JR Pass kwijt was. Na enig overleg met onze twee, erg goed Engels sprekende, gidsen hebben we een paar kaarten met de af te leggen route achtergelaten op het station zodat de nakomers zich later weer bij de groep konden voegen. De gidsen hebben ons door de kleinste steegjes langs de attracties van het oude Nara geleid; oude tempels, originele merchant woningen, een shopping arcade, een tatami (rieten matten) fabrikant en een Japanse tuin. Tijdens de trip hebben onze gidsen ons van alles verteld over de verschillende bezienswaardigheden. Zo bleek bijvoorbeeld dat de huizen in Nara soms aapjes (guarding monkeys) voor de voordeur hebben hangen om de gezinsleden te beschermen tegen boze geesten. Ook hebben we wat gewoontes van het Boedisme en Shintoisme geleerd en een Japans bruidspaar gezien. Na de rondleiding van 3.5 uur hadden we nog wat tijd om zelf door Nara te lopen. De meesten zijn naar het Nara Park gegaan om de grootste Boedha van Japan te bekijken. Het stikt daar trouwens van de herten. Jammer dat het regende, maar de bomen hadden prachtige herfstkleuren.

Vervolgens met de trein naar Shigisan om vandaar naar de Senjuin tempel te gaan. We zouden met de bus richting de tempel reizen, maar aangezien we een half uur moesten wachten op de bus werd besloten te gaan lopen. Helaas ging dat niet helemaal goed en was het bovendien te ver. Gelukkig had meneer Stramigioli een I-Phone met GPS en zijn we uiteindelijk toch met de bus gegaan. Helaas weer enkele mensen ‘kwijtgeraakt’, dit keer vier commissieleden. Zij zijn uiteindelijk met de auto naar de tempel gebracht door een hele aardige man waar ze aangebeld hadden om de weg te vragen, en waren er zelfs eerder dan de rest! Een mooi ontvangst door een pad vol met duizenden lantaarns en het uitzicht van een tempel hoog op een berg. We slapen niet echt in een tempel, maar in een ander gebouw op het complex. Typisch Japans gegeten (heel wat mensen hebben morgen waarschijnlijk spierpijn van het op de grond zitten) en genoten van een heerlijke warme bron (of eigenlijk super hete bron). Een aantal mensen hebben nog een avondwandeling gemaakt over het tempel complex, wat erg mooi en groot bleek te zijn. Op tijd naar bed, want morgen weer vroeg op voor de ochtendceremonie.

Kortom een dag vol cultuur die gelukkig met de voltallige groep geëindigd is.

Omdat we in Osaka verblijven en omdat we eigenlijk nog niets van de binnenstad hadden gezien, stond de Osaka skytower ook bij velen op de planning. Op deze toren had je een prachtig uitzicht op 150 meter hoogte over de stad. Boven op de toren kon men genieten van een briesje in het gezicht aangezien je niet achter glas hoefde te staan, wat het uitzicht nog mooier maakte.

Aan het einde van de dag moesten de tassen alweer worden ingepakt, omdat we morgen alweer naar Nara gaan waar we in een tempel zullen overnachten. Over het algemeen kunnen we stellen dat de invulling van de dag vrij divers was. Toch was er een overeenkomst namelijk dat de meesten er voor kozen deze avond hun bedje vroeg op te zoeken.

Dit keer niet beginnen met presentaties, maar met een zeer uitgebreide (Engelse) lunch, met mes en vork! Vervolgens werden we verwelkomd bij LaSIE (Laboratory for Scientific Instrumentation and Engineering). Eerst een presentatie en vervolgens de bekende labtours! Leuk, want zo zie je nog eens wat van de campus, alle labs die we bezochten waren verspreid over het hele terrein. Ook al kwamen wij soms wat hardcore natuurkunde kennis tekort, eenieder kwam toch met interessante vragen. Maar het leukste was toch wel de bull. De bull? Ja,  de bull waar LaSIE zo bekend om is. Een stier gebouwd met laserstralen, 3D, van 10 micrometer. Met het blote oog uiteraard niet te zien, zodat eigenlijk alleen onderzoekers zelf het beestje kunnen bewonderen.  De tour eindigde met koffie en koekjes en PhD studenten hadden de tijd om ongedwongen over hun onderzoek of over van alles en nog wat te praten met ons.

Het ritueel terug verliep voorspoedig en iedereen maakte zich klaar voor de vrijdagavond, stapavond! Extra druk op de schouders van de dagco’s, er moest een restaurant geregeld worden. Telefonisch niet veel succes, dus op de bonnefooi naar de stad met een gezicht alsof alles allaaaang geregeld was. Na een korte “sightseeing” door de wijk Dotombori (lees: knipperende neonlichtjes, prullaria en Fuguvissen (je kent ze wel, zo niet, googlen)), konden wij na lang onderhandelen terecht bij een leuk tentje. Voor een vaste prijs, lekker eten en onbeperkt drinken. Het viel de Japanners echter wel een beetje tegen dat 30 Nederlandse studenten niet bepaald aan het gemiddelde Japanse drinkpatroon voldoen. Goedgevuld met zowel eten als alcoholische versnaperingen taaiden wij af. Op naar een barretje waar wij de tent op z’n kop konden zetten. Deze vonden we uiteraard en het dak ging eraf!

Morgen een vrije dag, waar veel mensen drukke en vroege plannen hebben. Gehinderd door voorkennis kunnen wij zeggen dat van deze plannen weinig terecht is gekomen.

Saionara!

Myrthe en Martijn

Interessante noot: een dag later op de website van LaSIE (http://lasie.ap.eng.osaka-u.ac.jp/home.html) :

A laboratory tour from Twente Univ., Nobember 20th, 2009 The thirty graduated students and the two teachers from Twente Univ. visited our laboratory on Nobember 20th, 2009. They observed the latest instruments for 3D nano-fabrication, near-field scanning optical microscopy, super-resolved microscopy. Exchanges between the students and OSA student chapter members has been also held.

Na een spannende rollercoaster-ride met werelds grootste monorail, kwamen we uiteindelijk aan op Osaka University waar een groots welkomscommitee ons op stond te wachten met een spandoek (inclusief spellingsfout). We waanden ons in een groot academisch ziekenhuis waar we van de ene lift naar de andere lift werden gestuurd. Aangekomen in een zeer goed verwarmde collegezaal (25 graden) werden we toegesproken door niemand minder dan Dr. Kazuomi Sugamoto. Een specialist in de 3D-analyse van gewrichten als knie, schouder en nek. Na zijn interessante voordracht, deed een Japanse student zijn praatje over 3-D analyse bij horseback-riding,  daarbij verontschuldigend dat het toch niet zo goed zal zijn als dat van Sensei-san Sugamoto. Nu was het aan drie Nederlandse studenten om een praatje te houden over het studentenleven in Enschede en hun bacheloropdracht.

Na een kleine rondleiding op de universiteit was het tijd om elkaar beter te leren kennen onder het genot van een heerlijk Japans lunch-buffet, waar voor de liefhebbers het bier al klaar stond. Na de lunch stond voor ons een onbedoeld komisch duo op het programma (laser guy and crystle man). Deze uiterst intelligente engineers, waarvan er een alleen al door zijn sterk Amerikaanse accent de lachers op zijn hand kreeg, brachten ons in de wereld van de lasertechnologie voor kristalvorming. Eerder dan verwacht kwam het bezoek aan Osaka University hiermee ten einde, waardoor er tijd was een extra activiteit in te plannen.

Na het uitzwaaien van Wilfred van de Wiel, die zijn vrouw en kind na een maand eindelijk weer kon omarmen, besloten we het mega-aquarium van Osaka te bezoeken, dat bekend staat om zijn 10 meter lange walvishaas, aldus de reiswijzer. Het moet gezegd worden dat het een erg boeiende onderwaterreis was. Naast de walvishaai was niet alleen de hele oceaan vertegenwoordigd, maar waren ook o.a. krokodillen en apen te aanschouwen.

Het einde van deze mooie dag kwam in zicht en Osaka is nu officieel aan de reis toegevoegd. Iedereen had de mogelijkheid om de rest van de avond naar eigen inzicht in te vullen, waarbij werelds grootste reuzenrad (125m) bij sommige op het programma stond, na een heerlijk Japanse diner bij o.a. de Mac Donaldsu.

Thomas en Stan

Bij Hamamatsu University konden we genieten van verschillende presentaties over verscheidene fotonisch gerelateerde onderwerpen. Tevens was er een puike lunch (lees Japanse lunchbox nr. 13) geregeld, welke we onder begeleiding van ietwat verlegen, maar toch schattige en zeer gewaardeerde Japanse collegae konden verorberen.

Gait, onze reiscoordinator, houdt van bloemen, vandaar dat er ook een bezoek aan een zeer elegante mozaituin gepland stond. Alhoewel er een hoog bloemencorsogehalte hing in deze Japanse evenknie van de Keukenhof, werden de studenten enthousiast van het stralende weer en de oogverblindende bloemencomposities. Dat Japanners gastvrij zijn werd ons al eerder bekend, maar hier zagen we nog eens de overtreffende trap. Nietsvermoedende voorbijgangers werden aangeklampt door de groenbejasde volunteer met vragen: “Are you lost? I will show you the way!” waarvan uit foetsoen eigenlijk geen gebruik van gemaakt kon worden.

Voor de deelnemers die niet voor cultuur in de wieg waren gelegd en liever de oermens in zichzelf naar boven wilden brengen, was er eveneens de mogelijkheid om zich te vertoochen naar de nabijgelegen dierentuin. Het leek hier op Artis in de seventies, kleine kooien, maar wel mooi aapjes kijken.

Onze Japanse buschauffeur, met een echte Japanse  arbeidsanschauung, wilde stipt 15.30 uur (GMT +9) der Reisebus aanslingeren. Dit resulteerde in een kogeltrein eerder dan gepland. We zullen nu een stukje uitweiden over de bullettrain: de Shinkansen is een netwerk van hogesnelheidslijnen in Japan, waarop de beroemde kogeltreinen rijden. In oktober 1964 werd de eerste Shinkansen in gebruik genomen tussen Tokio, Nagoya en Osaka. De Tokaido-express, zoals de treinen op deze lijn genoemd werden, reden met 200 kilometer per uur, wat later verhoogd werd naar 220 kilometer per uur. Tegenwoordig wordt er door sommige typen shinkansentreinen 300 kilometer per uur gereden.De Shinkansen staat internationaal bekend om de stiptheid waarmee de dienstregeling wordt uitgevoerd. De vertraging per jaar, per jaar?, ja, per jaar wordt gemeten in seconden, ja hier kan de NS wat van leren.

Uiteindelijk arriveerden wij moe, maar voldaan bij de Weekly Mansion. Een aantal personen werd hier in staat gesteld Japanese style te slapen. De kamerruimte is verdrievoudigd ten opzichte van het hotel in Tokyo en met een eigen keukenblok kan er eindelijk ook gevarieerd worden met ontbijt (niet alleen toast met jam).

De avondmaaltijd was typisch Japans, met een hotpot van oesters en yellow tail fish en gewone vis. Iedereen liet het zich goed smaken, alhoewel er hier en daar wel wat bedorven fishfaces werden getrokken. Bovendien was de prijs / kwaliteit verhouding ruim boven budget, gelukkig hadden wij Japan expert Wilfred van der Wiel mee. Hij kon met enkele Japanse zinnen, beleefdheden en charmes een rondje van de zaak voor ons regelen, al kunnen we de inbreng van een dronken bejaarde Japanner ook niet geheel onderschatten.

De avond werd afgesloten met een potje Shin KingSen in een locale 100 yen biergelegenheid. Betaalden we in Tokyo 700-800 yen voor een glas bier,hier gaf het ons een avond vol plezier en ja dat rijmt! De avond duurde lang en daarom verkozen we ons bedje boven het schrijven van een dagverslag, onze welgemeende excuses hiervoor.

Last but not least: we zijn zo blij, want Malou is erbij