Het begon allemaal heel vroeg met een vet ontbijt in de kelder van ons ‘zwembad’ hotel. De toast was weer aanwezig maar ook melk met cornflakes en fruit (eindelijk vezels!!!). Om het nog luxer te maken werden we met de taxi naar het station van Hiroshima gebracht. Vandaag was de grote Shinkansen-dag met maarliefst drie geplande ritjes. De eerste Shinkansen vertrok om 8.15 in de richting van Okayama. Tot zover ging het goed.
Op het station was het even zoeken maar we vonden twee beeldschone Japanse vrouwen die ons gingen rondleiden bij Nakashima Medical. Met de bus werden we naar dit bedrijf gebracht dat zich van oudsher bezig houdt met de productie van metersgrote scheepsschroeven. De precisie die komt kijken bij het produceren van een scheepsschroef is ook belangrijk voor het produceren van andere producten die veel precisie vereisen zoals kunstgewrichten. Onder het motto ‘We go beyond’, ‘High quality, high performance’ en ‘For the future of mankind and society’ gaat men hier te werk. De propeller groep is nog altijd hun ‘core business’ maar daarnaast maken ze ook alle soorten kunstmatige gewrichten. We kregen een interactieve rondleiding door de fabriek en met behulp van blitse audiodevices kwam de stem van de rondleidster bij iedereen luid en duidelijk door. Natuurlijk was het daarna tijd voor de gesponsorde lunch, altijd weer een verrassing. De schattige leidstertjes leiden ons naar een heuse Udon-toko. Voor onze nieuwsgierige neusjes werden de dikke pasta slierten (udon) gedraaid, gekookt en opgediend met een gefrituurd ‘stekelvarken’ (groenten).
Na het lunchen was het weer tijd voor een beetje cultuur. Daarvoor moesten we wel eerst met de trein, en hier ging het een beetje mis. Vol vertrouwen stappen we in de Shinkansen met volgens ons de bestemming Himeji. Helaas na ongeveer een minuut kwamen we erachter dat deze superexpres niet zou stoppen op Himeji. Er zat niks anders op dan om op het eerst volgende station, 200 km verderop, uit te stappen. Want als je eenmaal in de verkeerde Shinkansen zit ga je ook heel snel, heel ver de verkeerde kant op. In Kobe misten we tot overmaat van ramp de eerst volgende trein dus was er tijd voor koffie en bier. Veertig minuten later reden we het zelfde tracé weer terug maar nu stapten we wel uit op Himeji om naar het wereldberoemde Witte Reiger Kasteel te gaan. Door onze detour was de tijd redelijk schaars en moesten we rennend de trappen van het kasteel op. Gelukkig hadden de Japanners hier rekening mee gehouden en waren ze schaars met informatiebordjes en andere interessante eenheden. Van de buitenkant zag het er echt wel leuk uit. Om het kasteel lag wel een hele mooie Japanse tuin die extra mooi was door de herfsttinten, maar toch wat van zijn aantrekkelijkheid verloor door de regen. In Himeji hebben we nog wat gegeten om vervolgens af te sluiten met onze vierde en laatste Shinkansenrit van de dag naar Kyoto.
Ook in Kyoto regende het dus gewapend met (kapotte) 100-yen paraplu’s liepen we naar het Sparkling Dolphins hostel. Dit hostel had niets met dolphins te maken en was niet sparkling. Binnen in het hostel schreeuwden en plethora aan bordjes ons toe dat we vooral niets mogen doen dat de samoerai achter de balie niet zint. Ook in de ruimtelijke zin ontbrak er het een en ander. Tien dames in op een oppervlakte van 6 m2 lijkt op een slaapkamer maar is in werkelijkheid een kippenhok. Met opgetrokken knieën en bagage in het bed werd het toch wat een onrustige nacht.
Tok tok tot morgen! Jan en Lisanne
