Nadat we onze eerste nacht in dit laatste hostel hadden ‘overleefd’ kregen we een verrassingsontbijt bestaande uit een pakje sinaasappelsap en een broodje met een wel heel erg vette vulling. Volgens sommigen lekker, volgens anderen verschrikkelijk. Ook het laatste onderdeel; de banaan werd door sommigen minder gewaardeerd, vanwege het hypothetisch verstoppende effect.
Maar goed, op zich was het origineler dan droge toast met jam.
Het eerste deel van de dag had een culturele invulling, ’s middags stond een bezoek aan ATR (Advanced Telecommunications Research Institute International) op het programma.
Na een redelijk lange wandeling, in pak en de meesten op nette schoenen, belandden wij bij de Fushimi Inari Shrine (een Shrine is voor ons inmiddels een volledig normaal synoniem voor ‘Shinto-tempel’). Hier is een groepsfoto gemaakt met de vlag van het Universiteitsfonds; eerst door een Japanner, maar uiteindelijk bleek dat het nodig was om onze eigen Italiaan in te zetten als fotograaf. Het schijnt dat er nu een fatsoenlijke foto is, met ook nog een Tori (zo’n soort hekwerk, dag voor een tempel staat, zie ook het logo van deze studiereis) op de achtergrond.
Achter de tempel kan je wandelen onder lange rijen van duizenden tori’s door, en nog veel, kleinere, tempeltjes bekijken; goed voor veel leuke foto’s, en met het mooie weer een zeer relaxte activiteit. Op weg naar de metro kwamen we nog langs allemaal leuke winkeltjes (waaronder een speciaal chopsticks-winkeltje) en zijn er nog de nodige souvenirtjes aangeschaft.
Na een metro- en busreisje naar ATR hebben we daar een heerlijke lunch verorberd. Hiervoor hadden we al twee weken geleden onze voorkeur moeten doorgeven (type noodles en soort vis), en aangezien we toen nog niet precies wisten wat lekker was, en waren de meesten al vergeten wat ze hadden besteld. Dus was ook wat hier opgediend werd voor de meesten een verrassing.
Het programma bij ATR bestond verder uit zes korte presentaties over uiteenlopende onderwerpen en het bekijken van een robot in de pauze.
Het meest opvallend was een presentatie van een onderzoek van een vliegfan naar het effect van het kijken vanuit verschillend perspectief op de prestaties bij het afleggen van een soort virtueel parcours (zoals bij de Red Bull airrace), welke hersendelen hierbij een rol spelen, en het verschil hiertussen. Er kwamen nog een aantal onderzoeken met een hoog ‘Discovery-niveau’ voorbij, maar er waren ook een aantal wat fundamentelere.
In de avond werd de befaamde A-bar bezocht. Hier hadden we mooie verhalen over gehoord; zowel door de ‘Lonely Planet’ als door mensen van een vorige studiereis werd deze bar geadviseerd. Wij besloten dat het handig was om hier ook te eten, maar dat was achteraf een foutje. Hoewel bij de reservering werd aangegeven dat het geen probleem was als we met zijn dertigen aankwamen, bleek er veel te weinig eten in huis te zijn, en was na een rondje ook al het ‘gewone’ bier op. Daarom werd het eten, en ook het feesten later, elders voortgezet.
Na een korte stop bij de Mc Donalds gingen de ‘die hards’ op zoek naar de final destination van deze dag. We werden gelokt door een neger met een enorme neuspiercing, die naar zijn weten de grootste disco van Kyoto bezat. Zijn overtuigende argumenten waren voldoende om de gehele overblijvende groep binnen te halen. Vanaf het moment dat de dansvloer in zicht kwam voor de naar bier snakkende studenten en docenten (Jaah, Stefano en Hermie waren van de partij) was het 1 groot feest. Eerst hadden we de dansvloer nog voor ons zelf waardoor Stefano’s dancemoves optimaal tot uiting kwamen. Al snel kwamen echter de afwachtende Jappaners, geïnspireerd door de Hollandse gezelligheid ons van alle kanten vergezellen en werden de contacten gemaakt. Westerste dansstijlen werden uitgewisseld met Japanse, met veel zwoele danspasjes en een hoop lol als resultaat. De Japanners kunnen zeker lohsgehen! Al met al was het weer een top dag! Tot zover Wietske en Stan, Daido Shoi, Kyoto.
