Vanmorgen ging weer vroeg de wekker, tijd om de Osaka Weekly Mansion alweer na minder dan een week te verlaten. De uitgebreide appartementen worden voor de nacht ingeruild met de voorzieningen van een tempel (Senjuin tempel, vlakbij Nara). Voor ons vertrek uit Osaka diende natuurlijk de bagage weer te worden bijeengepakt om alvast naar Kyoto te worden getransporteerd. Dit resulteerde in enige stress bij sommige mensen maar stipt om 8 uur had toch iedereen zijn bagage ingeleverd bij het postkantoor aan de overkant van de straat. Terwijl onze penningmeester nog druk was met de financiële kant van het verhaal bij het postkantoor zijn we naar het metrostation gelopen om onze reis naar Nara te beginnen.

Bij de eerste buddycheck in Nara bleek echter dat enkele mensen nog in Osaka waren, onder andere iemand die zijn JR Pass kwijt was. Na enig overleg met onze twee, erg goed Engels sprekende, gidsen hebben we een paar kaarten met de af te leggen route achtergelaten op het station zodat de nakomers zich later weer bij de groep konden voegen. De gidsen hebben ons door de kleinste steegjes langs de attracties van het oude Nara geleid; oude tempels, originele merchant woningen, een shopping arcade, een tatami (rieten matten) fabrikant en een Japanse tuin. Tijdens de trip hebben onze gidsen ons van alles verteld over de verschillende bezienswaardigheden. Zo bleek bijvoorbeeld dat de huizen in Nara soms aapjes (guarding monkeys) voor de voordeur hebben hangen om de gezinsleden te beschermen tegen boze geesten. Ook hebben we wat gewoontes van het Boedisme en Shintoisme geleerd en een Japans bruidspaar gezien. Na de rondleiding van 3.5 uur hadden we nog wat tijd om zelf door Nara te lopen. De meesten zijn naar het Nara Park gegaan om de grootste Boedha van Japan te bekijken. Het stikt daar trouwens van de herten. Jammer dat het regende, maar de bomen hadden prachtige herfstkleuren.

Vervolgens met de trein naar Shigisan om vandaar naar de Senjuin tempel te gaan. We zouden met de bus richting de tempel reizen, maar aangezien we een half uur moesten wachten op de bus werd besloten te gaan lopen. Helaas ging dat niet helemaal goed en was het bovendien te ver. Gelukkig had meneer Stramigioli een I-Phone met GPS en zijn we uiteindelijk toch met de bus gegaan. Helaas weer enkele mensen ‘kwijtgeraakt’, dit keer vier commissieleden. Zij zijn uiteindelijk met de auto naar de tempel gebracht door een hele aardige man waar ze aangebeld hadden om de weg te vragen, en waren er zelfs eerder dan de rest! Een mooi ontvangst door een pad vol met duizenden lantaarns en het uitzicht van een tempel hoog op een berg. We slapen niet echt in een tempel, maar in een ander gebouw op het complex. Typisch Japans gegeten (heel wat mensen hebben morgen waarschijnlijk spierpijn van het op de grond zitten) en genoten van een heerlijke warme bron (of eigenlijk super hete bron). Een aantal mensen hebben nog een avondwandeling gemaakt over het tempel complex, wat erg mooi en groot bleek te zijn. Op tijd naar bed, want morgen weer vroeg op voor de ochtendceremonie.

Kortom een dag vol cultuur die gelukkig met de voltallige groep geëindigd is.

Vandaag hebben we afscheid genomen van Kees Slump die later op de dag werd opgevolgd door Stefano Stramigioli. Voor deze dag was er geen vast programma, waardoor iedereen de mogelijkheid had zelf te bepalen wat hij of zij wilde doen. Vanwege de gezelligheid en de drank die rijkelijk vloeide begon de dag voor velen pas aan het einde van de ochtend / aan het begin van de middag. Omdat we in het bezit zijn van een JR pass, hebben enkelen er voor gekozen om met de trein te reizen naar bijvoorbeeld Kyoto of naar een natuurgebied waar een wandeling nog mooier werd gemaakt door de bomen die in dit jaargetijde, naar men zegt het mooiste,  Japan bijzonder kleurrijk maken.

Omdat we in Osaka verblijven en omdat we eigenlijk nog niets van de binnenstad hadden gezien, stond de Osaka skytower ook bij velen op de planning. Op deze toren had je een prachtig uitzicht op 150 meter hoogte over de stad. Boven op de toren kon men genieten van een briesje in het gezicht aangezien je niet achter glas hoefde te staan, wat het uitzicht nog mooier maakte.

Aan het einde van de dag moesten de tassen alweer worden ingepakt, omdat we morgen alweer naar Nara gaan waar we in een tempel zullen overnachten. Over het algemeen kunnen we stellen dat de invulling van de dag vrij divers was. Toch was er een overeenkomst namelijk dat de meesten er voor kozen deze avond hun bedje vroeg op te zoeken.

Vandaag was een dag die eens wat later begon dan normaal, dit tot grote vreugde bij de deelnemers, maar misschien nog meer bij de docenten. We vertrokken vanaf onze appartementen om 10.10 stipt om vervolgens weer het openbaar vervoer van Osaka onveilig te maken. Eerst met de metro, vervolgens overstappen op de monorail om de tocht af te sluiten met een korte wandeling naar de campus van Osaka University. Hier waren wij gisteren ook geweest, dus het kwam ons al bekend voor.

Dit keer niet beginnen met presentaties, maar met een zeer uitgebreide (Engelse) lunch, met mes en vork! Vervolgens werden we verwelkomd bij LaSIE (Laboratory for Scientific Instrumentation and Engineering). Eerst een presentatie en vervolgens de bekende labtours! Leuk, want zo zie je nog eens wat van de campus, alle labs die we bezochten waren verspreid over het hele terrein. Ook al kwamen wij soms wat hardcore natuurkunde kennis tekort, eenieder kwam toch met interessante vragen. Maar het leukste was toch wel de bull. De bull? Ja,  de bull waar LaSIE zo bekend om is. Een stier gebouwd met laserstralen, 3D, van 10 micrometer. Met het blote oog uiteraard niet te zien, zodat eigenlijk alleen onderzoekers zelf het beestje kunnen bewonderen.  De tour eindigde met koffie en koekjes en PhD studenten hadden de tijd om ongedwongen over hun onderzoek of over van alles en nog wat te praten met ons.

Het ritueel terug verliep voorspoedig en iedereen maakte zich klaar voor de vrijdagavond, stapavond! Extra druk op de schouders van de dagco’s, er moest een restaurant geregeld worden. Telefonisch niet veel succes, dus op de bonnefooi naar de stad met een gezicht alsof alles allaaaang geregeld was. Na een korte “sightseeing” door de wijk Dotombori (lees: knipperende neonlichtjes, prullaria en Fuguvissen (je kent ze wel, zo niet, googlen)), konden wij na lang onderhandelen terecht bij een leuk tentje. Voor een vaste prijs, lekker eten en onbeperkt drinken. Het viel de Japanners echter wel een beetje tegen dat 30 Nederlandse studenten niet bepaald aan het gemiddelde Japanse drinkpatroon voldoen. Goedgevuld met zowel eten als alcoholische versnaperingen taaiden wij af. Op naar een barretje waar wij de tent op z’n kop konden zetten. Deze vonden we uiteraard en het dak ging eraf!

Morgen een vrije dag, waar veel mensen drukke en vroege plannen hebben. Gehinderd door voorkennis kunnen wij zeggen dat van deze plannen weinig terecht is gekomen.

Saionara!

Myrthe en Martijn

Interessante noot: een dag later op de website van LaSIE (http://lasie.ap.eng.osaka-u.ac.jp/home.html) :

A laboratory tour from Twente Univ., Nobember 20th, 2009 The thirty graduated students and the two teachers from Twente Univ. visited our laboratory on Nobember 20th, 2009. They observed the latest instruments for 3D nano-fabrication, near-field scanning optical microscopy, super-resolved microscopy. Exchanges between the students and OSA student chapter members has been also held.

Osaka 8:20 uur, tijd om naar de metro te gaan. Buddycheck! Enkele zwakke wanhopige kreten klonken in de lobby van het weekly mansion hotel in Osaka. De rest was nergens te bekennen. Hoe kan dit? De groep die in Tokyo nog bekend stond om zijn betrouwbaarheid op de vroege uurtjes, liet het vandaag afweten. Ook moesten de dagcommissarisen het vandaag stellen zonder de uitermate sjieke herkenningsdas van Slump. Er werd dus een beroep gedaan op het natuurlijk gezag van de dagco’s.

Na een spannende rollercoaster-ride met werelds grootste monorail, kwamen we uiteindelijk aan op Osaka University waar een groots welkomscommitee ons op stond te wachten met een spandoek (inclusief spellingsfout). We waanden ons in een groot academisch ziekenhuis waar we van de ene lift naar de andere lift werden gestuurd. Aangekomen in een zeer goed verwarmde collegezaal (25 graden) werden we toegesproken door niemand minder dan Dr. Kazuomi Sugamoto. Een specialist in de 3D-analyse van gewrichten als knie, schouder en nek. Na zijn interessante voordracht, deed een Japanse student zijn praatje over 3-D analyse bij horseback-riding,  daarbij verontschuldigend dat het toch niet zo goed zal zijn als dat van Sensei-san Sugamoto. Nu was het aan drie Nederlandse studenten om een praatje te houden over het studentenleven in Enschede en hun bacheloropdracht.

Na een kleine rondleiding op de universiteit was het tijd om elkaar beter te leren kennen onder het genot van een heerlijk Japans lunch-buffet, waar voor de liefhebbers het bier al klaar stond. Na de lunch stond voor ons een onbedoeld komisch duo op het programma (laser guy and crystle man). Deze uiterst intelligente engineers, waarvan er een alleen al door zijn sterk Amerikaanse accent de lachers op zijn hand kreeg, brachten ons in de wereld van de lasertechnologie voor kristalvorming. Eerder dan verwacht kwam het bezoek aan Osaka University hiermee ten einde, waardoor er tijd was een extra activiteit in te plannen.

Na het uitzwaaien van Wilfred van de Wiel, die zijn vrouw en kind na een maand eindelijk weer kon omarmen, besloten we het mega-aquarium van Osaka te bezoeken, dat bekend staat om zijn 10 meter lange walvishaas, aldus de reiswijzer. Het moet gezegd worden dat het een erg boeiende onderwaterreis was. Naast de walvishaai was niet alleen de hele oceaan vertegenwoordigd, maar waren ook o.a. krokodillen en apen te aanschouwen.

Het einde van deze mooie dag kwam in zicht en Osaka is nu officieel aan de reis toegevoegd. Iedereen had de mogelijkheid om de rest van de avond naar eigen inzicht in te vullen, waarbij werelds grootste reuzenrad (125m) bij sommige op het programma stond, na een heerlijk Japanse diner bij o.a. de Mac Donaldsu.

Thomas en Stan